Geceden Kırk İki Kelam

Bakarken tarçınlı gecenin solumasına,

hatırlarım acıyla yoğrulu günleri.

Bakacak yüzüm yok aya, ne yalan !

Kayıtsızdım,dayanamazdım yorgun simasına.

Pudralı,ayazlı ve yaslıydı geceler.

Ilıklar çalardı ve cuş ederdi hüzünler, ağıt yakar gibi.

Ağlayamam kalmadı mecal,ne yalan !

Yıldızı ne Zühre'ydi ne de Aslı'lıydı heceler...