Geceden Kovulan..

Bu deli ayrılığın

Kan kırmızı gölgesi saplandı da

Gecemin boş böğrüne,

Kesti hiç acımadan

Sesimi,soluğumu

Mutlu düşlerimi.

Dar etti odalarımı da

Atıverdi karanlık sokaklara

Beni böyle işte..

Şimdi şu halim ,

Acımasız karakışa direnen

Ve titreyen,koca ağacın üzerinde,

O tek sarı yaprağa benziyor.

Ki bir üfürümlük canı kalmıştır

Çılgın rüzgar önünde

Ha düştü ha düşecek..

Bu öksüz semtinde

Karla karışık hicran yağarken

Islak caddelerine

İstanbul'un,

Solgun ışığında sokak lambalarının,

Hüzün makamında şarkılar söyleyip

Acılara yürüyen adamım şimdi

Sarhoş düşüncelerimle..

Ve

Merdivenli sokağın başında ki

Beyaz benekli kedinin

Şaşkınlıkla baktığı adamım ben.

Ayakkabılarım su alıyor,

Yüreğimse keder..

Ceplerimde kırık ümitlerim

Beynimde cevapsız sorular var..

Gözyaşlarımdaysa

Bir yürek dolusu

Ayrılık kokusu.

Ve ismin

Rüzgarın ıslığında duyduğum