Gecenin

vardıkça daralıyor aydınlık

ah birde o irsî yalnızlık

müebbet

kırıklığı yüreğin

sancısını devşiriyorsa

sürgün

ezgiler düşüp

her dem, akşama

çay buğusudur artık gözlerin

ıslak

kara

ve rüzgarı saçlarının

ay vurup kırılınca

gölgene basarken

ayakların irkiliyorsa

üşürsün

bir kadehe parmakların sarılınca

genzini yakan buz taneleri mesela

misal ;

şarkılar sert söyler artık seni

eşkıya hükmünde

zulasına saklanırsın

gecenin

mermi sesleri yalar kulağın

koşsan

düşersin

puşt inine

çakal avuçlarına sarılırsın

cismin değişir

kaçarsın el değmeden, daralır aydınlık

ah birde o irsî yalnızlık...