Gecenin Katibi

Sessizliğin sardığı odada

Pencereden vuran loş bir ışık

Bir de mum vardı

Katibin kalemi akmıştı ak kağıdın üzerine

Ve sayısız cümleler yazılmıştı mürekkebin benzine

Usulca kaldırırken kalemi Kâtip

Yüksek bir ses kapıdan gelip

Kalemi kaldırıp döndü balkona

Aralayıp panjuru baktı aşağıya

Ne gelen ver ne giden karanlık bir yol

Fakat gördü köşeden uzanan bir kol

Çıktı balkona seslendi aşağıya

Çıt çıtmadı sessiz yolda feryadına

İşitti bir feryat daha köşenin ardından

Kesildi kısa süre sonra boğazdan

Korktu girdi içeri gürültüyle

Apar topar çıktı kapıdan sessizce

Döndü köşeyi bir de ne görsün

Kanlı bir bıçak havadan süzülsün

Bir yanda kan yüzlü yığılmış bir adam

Diğer yanda gözleri dönmüş hayvan mı hayvan

Atıldı bıçağa tüm kuvvetiyle

Saplamak istedi Kâtibin göğsüne

Katip çekildi kenara hızlı bir hamleyle

Savruldu adam boşta kalan gücüyle

Hamle yaptı tuttu Kâtibin yakasından

Tek kelime söyleyemeden kan çıktı ağzından

Nereden bilirdi Kâtip sonu böyle olacağından

Ecel aldı onu bir masa başından

Mürekkep akmaya devam etti taşların arasından

Kalem son nefesini verdi yaslandığı duvarından

Ay loş ışık verirken sokakların arasından

Penceresine baktı uçan kuşun kanadından