Geceyarısı Gülüşleri

İsimsiz şehirlerin pusulasız sokaklarında

Kaç hayat ışık yakıyordu geceye...

Aydınlığında yıkanırken yakamozların

Arşınlıyordu kaldırımları kınalı ayaklarım.

Haftalardan kalan hoyrat açlığına

Yelken açıyordu pusuya yatmış düşlerim.

Ay yalarken kaldırımları

Mor sardunyalar

Çoktan toplanmıştı pencerelerde.

İhanetin kara gömleği, kiraladığım saatlere

Gölge düşüyordu.

Pusulasız sokaklara,

İsimsiz şehirlere dağıttım

Yüreğimdeki kesesini geçmişimin.

Bir hain korkuydu

Belki de güvensiz bir inanıştı

Aşkıma köprü saydığım acılar.

Sevda treninin rotası belliydi artık

Çoktan çizilmişti rüyalarıma.

Yine de ne rüyalarımı

Ne de umutlarımı emanet etmedim yıldızlara.

Tetik ucunda parçalanırken yalnızlığım

Kızıl saçlı dalgalar oluşuyordu yüreğimde.

Gün karası dar vakit akşamların gözüne

Bir avuç ay ışığı serptim umutlarımdan.

Defolu gökkuşağının altında inandım

Gürültülü yeminlere,

Sevgiler de defoluydu oysa.

Mor sardunyalar bükmeden boynunu

Gece, güneşi hapsetmeden koynunda

Bayrak açtım yüreğimde riyalara.

Hodri meydan ey uyuyanlar

Gece yarısı gülüşlerimden

Bir tutam harcıyorum sizlere...