Geceyi Taşıyan Çocuk

Geceyi iki elimin arasına aldım

Kırılmasın diye

Oysa gece camdan değil, yalnızlıktan yapılır

Bunu en çok annesini erken yitirenler bilir

Bir kuş geçiyor içimden

Kanatları sürtüyor kaburgalarıma

Her çırpışta biraz daha büyüyor boşluk

Boşluk dediysem

Öyle herkesin bildiği cinsten değil

Adı konmamış bir ülke gibi

Haritasız, susuz

Ben sesimi nereye koyacağımı şaşırdım

İnsan bazen kendi ağzında yetim kalır

Kelimeler vardır, eve dönmez

Kelimeler vardır, dönse de kapıyı bulamaz

Çocukluğum

Bir soba kovasında kül rengi

İçinde yarım kalmış bir kış

Kimse bilmez ama

Bazı mevsimler insanın içinde pas tutar

Bak

Gökyüzü dedikleri şey

Biraz da affetmektir

Yukarı bakarsın, sığarsın

Aşağı bakarsın, kırılırsın

Ben kırıldım

Ama ses çıkarmadım

Çünkü bazı acılar

Bağırınca çoğalır

Bir nehir geçiyor şimdi kalbimden

Suyu tuzlu

Balıkları suskun

Kıyısında bekleyen bir ben

Elleri cebinde

Hiç gelmeyecek bir gemiyi karşılıyor

Oysa ben

Birinin omzuna başımı koysam

Dünya yerinden oynamaz sanıyordum

Oynarmış

İnsan en çok

Dayanamadığı şeye dönüşür

Ben sabır oldum

Ben gece oldum

Ben kimsenin bilmediği bir sızıya ev

Ve şimdi

Adımı çağırıyorum karanlığa

Sesim geri gelmiyor

Çünkü bazı isimler

Söylendiği anda

Yabancılaşır

Geceyi bırakıyorum

Ellerimden düşsün diye değil

Artık taşıyamadığım için

Ve anlıyorum

İnsan dediğin

Biraz kırık bir çan

Çaldıkça kendini eksilten.