Gel

susarken

ve

içimde bir tutam ben

ısırgan otlarında ararken umudu

parmaklarımın yanıklarına üfleyip hayali

körfezin üzerine batırıp yoksunluğun zehrini

çığlıklarına boğuluyor rüzgar

gel..

gel

akşamı nikotin sarısı şehrin sokağı sağırlaşmadan

susmadan çekirge ötüşleri

ölüm kadar ıssızlık yüklenmeden

ve çökmeden gri odalı mescitlere hüznüm

gölgemi

çalmadan lacivert duvarlar

ben

kusmadan anason kokutup içimden beni

ve gurbete düşmeden

sürgün...