Gel Gitme Bu Şafak

Çek parmaklarını omuzlarımdan

Gitmeyecekmiş gibi gülümsemen yalan getirdiğin her şafak

Bir siyaha yenileceksin sonunda biliyorum

İnanmıyorsan bekle

Bak geliyor yine tüm kızıllığı ile seni yenecek şafak

Hürriyetine bağlı kölelik

Bütün renkleri taşısa ne çıkar

Rüzgârların emrine amade duygular

Bir meçhul türkünün bestekârı gibi hayat

Var içinde yokluk

Yoklukta varlıklar var

Ağlar

Gecesi azalıyor gözlerimin

Gün bitmiş rüyalarımda

Sokaklara uzattım ellerimi tutsun diye

Aksime seda

Aksiseda gölgem

Ağlamak kolay her hale kederden ya da mutluluktan

Keşke

Keşke ben gülebilsem

Çizgileri hep yol ayrımlarıyla donatırmış insan

Makbulde kararsızlık kararda makbullük

Düşünceyi sarmak da varmış kâğıtlara

Elde sigara, önde küllük

Issızlığında en kalabalık yerin

Bir nefes tüttürmek

Hal ve ahval böyleyken gel gitme güneşim

Bir tam gün aydınlat sahillerini dudaklarımın

Unutkanlığımı yalanlara örtüyorum cılız bir yatakta

Tesellim bu ancak

Sahibi benim sahipsiz haykırışların

Sahipsiz gözyaşlarının

Ve adımların

Adımlarımın...

Gel gitme

Gitme yalan da olsa saçakların

Ben en altındayım inan

Bütün alçakların

Dün gibi yine

Heyhat! Dün gibi yine bu şafak