Gel Şimdi

Gel...

Güz yağmurları boşaldıkça sahra

Çöl yangınları vurdukça kahıra bilenirdi bu yürek

Ne şefkatler besler

Ne umutlar emzirirdi

Ne vurgunlara annelik yaptı bu beden

Ne yangınlara ev sahipliği

Sen gitmeden

Ne yalanlarda sınadı kendini

Düştü bir yangının ortasına

Her talanda çirkefçe silindi

Bir kere bile kaybolmamışken gözlerinde

Daha bir kere bile tutamamışken ellerini

Dağarcığımdaki bakir sözcüklerin yetimliklerini

Bir boşluğa salıyorum

Haydi gel

Gel de al kendini

Kayıp giden yitiklikleri

Uçurum ağzı kahpelikleri

Yalanlar kışlası ihanetleri

Daha neleri neleri

Şimdi gökyüzüne yumruk sıkmak vardı ya

Vay kollarımın dermansız vakitleri

Onca firarlara söz kesmişken

Onca figanlara beşikken

Gel de uyut beni

Bırakıp gittğin o şafak vakti

Çarptığın kapıya yapışan iki deliği

Gelde tıka

Oradan yaşlar sızmakta şimdi

Sana mahkum

Şu sol göğüs kafesimin çorak sualsizliğini

Sal ırmak boylarına özgür bir kuş gibi

Gelde

Ağustos sıtmasında sinekleri besleyen damarlarımda çatla

Gel de

Mayınlar döşeli umarsız suskunluğumda patla

Çocuk saçlarının kanatan dikenlerini

Törpülüyorum bak şimdi

Gel haydi

Gel gel de

Al kendini.