Gelmedin Hiç Hep Korkak Kaldım

çocukken oyuncağım alındı elimden

kendimi büyük adam sanmam hep bu yüzden

bisikletten düşmemiştim hiç

hep temkinli, yavaştım

yara yoktur dizlerimde bu sebepten.

oyunları kenardan izledim,

sert bakardım oynarlarken

bir gel demeye yumuşardım oysa

oynayabilir miyim demeye ise

hiç cesaretim olmadı.

bilmem ben dünyayı

kibrit kutusundaki çöpten farksız,

dolabın içine gizlenmiş böcekten korkak,

senin gözünden kaçan bir firari,

belki de soyulmuş bir mağdurdum sokakta.

Kuleler yapıyordum korkularımdan

kabuğumdan kurtulmak için

tüneller kazıyordum elimdeki ince telle

ve gizleniyordum

hayata yakalanmamak için.

zamlanıyordu her gün sevinmek

elimdeki bir lokmayı da

sana saklıyordum senden habersiz

kışla beraber kar olarak gelirsin sanıyordum

kar yağmıyordu bir türlü

benim akdeniz iklimi kalbime

yağmur yağsın da ak desem içime

bulutsuzdum,

çarpışmıyorduk bir türlü gökyüzünde

en çok güneş çıktığında

artıyordu heyecanım

güneş güzeldi

sarı saçları vardı sallardı arada

benzese benzese

buna benziyordur diyordum gelişin

bilmiyordum ben seni

nerden bilecektim,

güneşin seni kıskandığından sürekli ışıldadığını

bilmiyordum

bekliyordum seni

gelmedin hiç

hep korkak kaldım.

hiç oyun oynamadım.