Gemlik Karası

Ve

Düşer bazen

Kırık iklimlere

Kızıl yağmurlar

Harlar toprağın

Kuru otları

Sana çok benzeyen

Çiçek renk değiştirir

Yeşilden, Gemlik karasına

Gündüz

Geceyi doğururken sancıyla

İçli bir sarhoş ezgisi takılır gramofona

Lodos didişir

Eften püften bir hayalin külüyle

Külünden

Şehir

Doğmaz bir daha

Hele yıkılmışsa

Yedi küsur şiddetinde sarsıntılarla

Artık

Seni pinekler zaman

Son kurşunu dayayıp alnına

Derin bir yara açılır şakağında

Katil fay kıvamında

Muammadır son arzun

Akarken kan,göz yaşını taşıyıp göz pınarına...