Gerçeğine K/açar İnsanın Kalbi

hayatın içindeki yalnızlığımız

bizi kaçışı olmayan sona sürüklerken

bir nefeslik sen hissi

ne güzelmiş

alışmak

artık yorulmakmış

verdiği bütün rahatsızlığa rağmen

bu balkon kapısının

rüzgarla bitmez kavgasına

yılların durağından sessizce geçen hayatın

yüzümüzden bıraktığı bu kırılgan bakı/ş

belkide hiç geçmeyecek

gün/eşe uzak hayatın gece tutsaklığı değil

kendimle bir olup yanmakmış ebedi ç/ağrıyla

heyhat içerden kopan dalgasız bir fırtınaymış bu

ve sahile saçılan kimliğinin kırık tahtaları

bir hayat sandalı bile kurmaya yetimsiz kaldı

Zihnin özelinde saklı kalan nice keder

gerçeğime özgürleyen bir teşekkürdür

işareti kalan her yıkıntı çoğul bir ayrılık

gecenin yüzüne iliklediğim nice hayıf

bir sen etmez tekil iklim döngüsünde

bahar ne kadar da uzak

erken eylül düküntüsü umutlarıma

insan kalbini ya gerçeğe açar

ya da s/onsuz uzağına kaçar

01eylül11

hayat; yorgun öykülerimizde saklanadursun

bizi olmayan kurgusal yalnızlığımızı kovalarken