Gereksiz

Şehir şehir süründüm ardından

Göz oldu,gönül oldu

El oldu papatyalara dokundu

En bakiresi bizdik orospuların

Ve ev kirlisi bekleyişlerin

Yolsuz yordamsız geldik birbirimize

Dönüş yolunu unuttuk da

Dönemedik unutmaya

Kaç rüzgar esmeye geldi ömrümüzde?

Kaç rüzgar yıkmaya,dağıtmaya?

Neyimiz eksik kaldı?

Ya da neyimiz fazlaydı bizim?

Her gece düşlediğin ben

her gece benim sandığım sen...

Değil miydin?

-ben kimin çocuğunu aldım elinden

kimin ekmeğini çaldım

kimin suyunu içtim?kimin?-

Kimi zaman sevmeye korktum seni

Sevip de kirletmeye

Ağrılarımı gizledim senden

Sancılarımı gizledim...

Seni saklamışken ruhumun en kimsesiz yerine

Ve ipsiz sapsız avuntularda düşlerken seni;

Kâh rakı masasında

Kâh alnım secdedeyken...

Aldatmak senin neyine çocuk!!!

Başkası senin neyine!!!