Gergef

Gecenin en kör vakti, dipsiz koyu karanlık

Uzunca bir sessizlik, rahatlığı bir anlık

Güneş doğar ufukta, geceyi kovalayan

Martılar havalanır, sahilde yuvalayan

Uyanır yavaş yavaş doğan güneşle şehir

Şehrin kızıl sûreti sanki içimde zehir

Hançer gibi göğsümde bu bitmeyen ayrılık

Akar kanı kalbime, cefâyla ılık ılık

Damla damla süzülür gözlerimden hasretin

Bu hasrete dayanmak, ölmekten bile çetin

Bir yağmur başlar birden, gözyaşıma karışır

Yorgun gözkapaklarım birbiriyle barışır

Ve belirir önümde beni saran o gözler

Beni bu karanlıktan birkaç saniye gizler

Onlar da uçup gider esen serin rüzgârla

Harla serseri rüzgâr, bu kor ateşi harla

Sel olur, taşkın olur, içimdeki çığlıklar

Kurumuş dudaklarım eski bir sırrı saklar

Şiir olur, dökülür kalemimden sessizce

Gergef gibi işlenir, kalbime ince ince

Tutar, mavi gelinin bedduaları tutar

Sabahın sükûtunu dalga sesleri yutar

Gök açılır yavaşça, karanlığa küfreden

Kül bulutlar dağılır başımın üzerinden

Sarı bir yaprak düşer, günün ilk nefesiyle

Elimle yakalarım bir çocuk hevesiyle

Ve kendimi görürüm o sararmış yaprakta

Hüzünlenirim bir anda, o küçücük sokakta

Dilimde kilitlenmiş bir kaç öksüz kelime

Katılır efkârıma, bakmaksızın hâlime

Islanmış gözlerimle ufka dalarım bir an

Viran olmuş bu şehir, zalim yağmurda viran

Bu kasvetli manzara yüreğime dokunur

Biraz hüzün, biraz gâm, gözlerimde sönmüş nûr

Bir duman sarmış beni, esrârı bir muamma

Düşüncesi korkutur, işler durur ruhuma

Ağzımda alevlenen bu ilk ve son sigaram

Haram ey İstanbul'um, bana bu vuslat haram

Gece elveda deyip güneş ufka erince

Gergef gibi işlenir, kalbime ince ince