Gidişinin Gün Dönümü Anne

'anılan adının güzelliği için mısralardaki özlemim...'

sığındığım hayatın

yalnız iskelesi keşmekeş zihnim

cebim erişkin cümleler

yüreğim martı çığlığı

kıyamet

duyarsan bil ki

sağırım dünyaya anne

kırık çizgilerim alnımda hayat

dalgalarının sonu denizin

vuruyor

vuruyor

ve hep bir şeyler götürüyor

gelişlerinin soğuk elleriyle

ahraz sevdalara tutuldum

sonlarım her başlangıçta

çakıl taşları gibi

bir bir düştü yüreğimden

çaresizlik

ki adı yokluğun olan çaresizlik

keman sesinin hüznü

ve

ay düşen yalnızlık kadar yakamoza

boğuyor karanlık bulutların eşiğinde

yüreği küçük benliğimi

gün dönümün anne

meleklerin ruhunu

ufka mıhlayışının

artık her çizgi seni andığım

ve kaderimizin yeryüzü ile

sen yüzü arasında kesiştiği

sonun başlangıcı

ayaklarımın başıboş kaldığı

dünya hücresinde

zormuş anne demek

yokluğunda bir resme

kokun sinen elbiselere sarılmak

ve inadına sevdiğin yemekleri yapmak

zormuş tadında sen olmayınca

sokaklarından kaçtım şehrimin

her adım isyana davet

elimden kaçan yaşama telaşı

çocuk bayramlarının şeker tadı gibi

yabancılaşıyor anılarıma

şehir gülüyor umarsızca

yüreğimdeki infialden habersiz

korkunç düşlermiş

sevdiğin notalardan sesinin gelmeyişi

hazana sarılma desem de kendime

artık hazan kokuyorum kimliğimde

özlüyorum seni

gidişinin gün dönümünde

en sevdiğin yerden yad ediyorum

en sevdiğin şiirlerini

kitaplarını okuyorum ardında kalan

yetimhane çocukluğuma

ama yoksun işte

seni söylerken de şarkılara

gözüm kan çanağı özlem içinde

dalamıyorum sensizliğe

uykusuzum sevgine

uykusuzum anne

muhtacım şefkatine

kaç gün olmuşsa milat adında

ben asır eskidim her an yokluğunda

gittiğin yer cennet bile olsa

tüm melekleri kıskanıp

özlüyorum işte

zaman ve kimsesizlik içinde

özlüyorum seni

özlüyorum anne

Nar-ı Beyza

onmartikibinonüç