Gidiyorlar
(1402 sayılı sıkıyönetim yasasıyla yurdundan sürgün edilen bilim insanları akademisyenlere...)
gizemli kanat çırpışları
görkemli süzülüşleri ile
ve bir daha dönmeyeceklermişçesine
usul usul
bitkin ve derinden
gidiyorlar
en gidilmezlerinden
yüklü bir bulut gibi kayarak
bedenimizi şimşeklerce çatlatarak
umutlarımızı mülteci
yüzümüzü ışıksız
beynimizi göçmen sayarak
gidiyorlar
bedenlerini metriste ulucanlarda selimiyede
düşlerini tank paletlerinin preslerine tutsak bırakarak
aynı sığlıkta
aynı sıklıkla
dargınlar mıydı
kırılmışlar mıydı birilerine
yoksa mikropların hücreleri nasıl kuşattıklarını sezmiş
kızgınlar mıydı gerilerine
ey bakışları gökyüzüyle taralı
falaka çığlıkları ile yaralı yüreğim
bu bakış anlamsız artık
bu duruş tesadüfi
bu umut yırtık
bu uçuş firari
susmakla konuşmak arasında
bir seçeneksizlik
gitmekle kalmak arasında
çaresizlik
geriye aynı şeyler kalıyor
soğuyan hava
üşüyen toprak
soyunan dal
savrulan yaprak
yine bildik uğultular
yine yitik avuntular
geriye
cunta artığı bir eylül kalıyor
bir de sonbahar