Gidiyorum

Evimin en güneş alan balkonundaki

En sevdiğim çiçeğimi

Son kez sular gibi

eğilip alnından öpüyorum

Gidiyorum

Ağlama diyemem sana

Zira

Ağlamadan anlayamaz insan

Ağrıtan ne varsa yüreğini

Ben de anlıyorum

Ayrılık illetini

Ağlayarak

gidiyorum

koşar adımlarla değil

ağır ağır

usul usul

bir tüy gibi hafif

basarak ayak uçlarıma

çekiyorum kapısını yüreğinin

nefesimi tuta tuta

gidiyorum

yıkmadan

ve hatta onarmaya kalkmadan

kırılmışlıkları

geldiğim günkü gibi

tedirgin de değilim

saymıyorum artık adımlarımı

fırlatıp atarak hayatımdaki

bütün hükümsüz anahtarları

gidiyorum

sıcacık güzel bir günün sonunda

yıldızsız ayaz bir gecenin dizlerine

uysalca başını koyan yorgun bir güneş gibi

lacivert gözlerine

sıçratıyorum kızıllığını bakışlarımın

alışılır mutlaka

sızısına

ciğerime batan bu kalleş kıymığın

sakın gözlerini açma

gidiyorum

yum gözlerini

ki

düşsün bakışlarının bekçiliğini yapan

kuşkulu kirpiklerinin süngüleri

yum gözlerini

yağmalanmasın ruhun

kilitlesin içeride kendini benden çaldığın aşk

korkma

bu son bozgun...

gidiyorum

Elbette birkaç vakit üşüyecek ellerimiz

Ta ki değene kadar

Bir sonraki sana

Bir sonraki bana...

Alarak geçmişin tozlarını bakışlarımdan

Beni bekleyen hiç kullanılmamış zamanlara

Yalınayak

Düşe kalka

Gidiyorum..

Hayatın bu rengi de varmış

Anlıyorum

Bir dağın kaç ardı varmış

En düz sözler

Bazen en yakıcı olanmış

Anlıyorum

Ayrılırken

Dünya tek kişiye fazla

İki kişiye azmış

Dursam suç

Gitsem günah

Vebalini takıp boynuma

gidiyorum

Kazıyarak bedenimi toprağa uzanan gölgemden

Kendim ve ben

Kendime rağmen ben

Senden

Gidiyorum