Git/me/k

"Gitme" diyor,

salya sümük ve ağlak

hicran dolu şarkılar,

"Git/me"

"Gitme" derken bile,

en naif

en beyaz sevi ye

mezar kazıyorsa şarkılar,

bana uymaz sevdiceğim,

bana hiç mi hiç uymaz;

İçinde nefret,

içinde şiddet,

içinde intizar barındıran mısralar.

Kıyamam ki!

Ters düşemem kendime,

yani

varoluşum'a,

yaşam felsefeme...!

Gitme/n

benim naçarlığım,

benim eksiğim

ve sefil çaresizliğimdir;

Dilimden,

gözümden,

dip yüreğimden

sana eksik kaldığım,

anlatamadığım,

duyumsatamadıklarım

'dır

"sensizliğim"

dir yani,

bağışla beni,

birazı benden

birazı da senden,

eksikliğimiz den

ve alğılarımız dan beslenen

"acizliğimiz"i

bağışla ne olur..

"Gitme" faslını geçmiş se,

"Git/miş" se,

ne denir ki artık

GİT.!

Eğer yüreğini

esrik anılarını

bir parçanı dahi

bırakmamışsan ardında

"

vazgeçtiğimden,

ayran gönüllü,

ya da

şıpsevdi olduğumdan da

değil;

"Sevgi" emek tir.!

Sevgi ve emek

iştah açıcı

yenesi

doyulası

bir elma gibidir..

Dalından,

allıklı alı'ndan koparılması

doğal ve elzem olan

ilk ısırık,

ilk tad ve

ilk haz,

böyle başlar hücreler de

ışık hızında bir metestaz;

Yankılanır kılcal damarlar da

o ironik

ve senfonik ses:

"Aşk ömürlük olmalı,

ömürlük.."

Bitme nin ve

anılara,

"an"lara miras kalarak gitmenin

ardından bile

hâlâ

"sevmek" tatlı bir ısırık,

Çok az

Çok az

Çok az...

01:OCAK:2020