Gitmek Hüner Olsa

Senden önce de vuruldum ben

Ayrılık denen bu zehri

Senden önce de içtim

Bu kırkikindi yağmurda

Senden önce de şemsiyesizdim

Senden önce de birileri gitti benden

Ben de gittim birilerinden

Kırıldığım da oldu

Dost kalıp, adını güzel andığım da

Üzüldüm

Özledim

Kanadım

Hatta… Utanmadım ağladım

Amma…

Hiç kimseye kalbimi üzmedim böyle

Hiç kimse için sırtında kan taşıyan bir rüzgar gibi

Esmedim böyle deli deli

Çekilip bir tenhaya

Göz yaşımla yanağımı böyle yıkamadım

Ah katıksız kahırdı sevdan

Hiç kimse değildin, hiç kimsenin yapmadığını yaptın

Kızıla boyadın bütün mavilerimi

Hoyrat bir lehçe ile ifşa edip ayrılığı

Kendi hapishaneme hem tutsak

Hem gardiyan ettin beni

G i t t i n

Yaraya tuz basar gibi gittin

Kalbinin buzdan sarayına kefensiz gömüp beni

Tekil bir sevdanın çoğul acısını bıraktın ömrüme

Geceden yıldızımı, denizden tuzumu çaldın

Her aşk bir vedayı hak ederdi

Sen ıslığını kaybetmiş bir rüzgar gibi

Susa susa gittin

Gitmek hüner olsa

Ben de senden giderdim

Bir kaya kovuğuna hapsolmuş su gibi hınca hınç susup

Vurduğun yerden vurur

Zehirlediğin yerden zehirler

Yaktığın yerden yakardım seni

Y a p a m a d ı m…

Hani bazen, vahşi bir hayvan affeder ya avını

İşte öyle

K ı y a m a d ı m…