Gitmelerin Ezgisi

Ay yalnızlığını unutsun diye koşarmış yıldızlar gökyüzünde telaşlı

elinde asası,heybesinde güneşin yorgun nefesiyle yol alırken yarınlara gün

eskiden çok eskiden yetim ellerimi ısıtırken avuçlarında

annem dediydi masal değildi Musa

İşte o vakit mihmandarı ay olmuştu bulutlu ömrümün

ay ışığında gizli babamdan yadigar ismimin mahlası

güneş hiç açmamıştı uslanmaz zaman akıp giderken saçlarımda

zemheri vurgunu yüzümde her çizgi göçenlerin bıraktığı derin iz ...

duydum ki ; sen de gidiyormuşsun vakitsizliği takıp koluna

Yağmur iklimli mevsim düşecek yine yeniden bakışlarıma

gülüşlerimin resmini saklayacak yüzümde esmer bulutlar

sığındığım ıssızlığın kuytusunda

gamzelerime gömülecek yaşamak hevesim

rüzgarın ıslığında kesif bir veda ezgisi... zamanı susturacak