Gittiğin Günden Beri (İlk Şiirler)

şiir yazıyorum

gittiğin günden beri

kendimi kırıyorum

gittiğin günden beri

senin oldu mu haberin

aşığı oldum dizelerin

duygularım var, derin..

gittiğin günden beri

kaç gecedir uyumadım, çaresizim çaresiz

öyle yalnız kaldım ki; bahtsız ve kimsesiz

gölgemse benden uzakta voltadadır tesbihsiz

gittiğin günden beri

hayatı öğrenmem gerekirmiş, insanları tanımam

ben olmalıymışım aşkların zalimi

herkes bana rehber oldu gör halimi

gittiğin günden beri

gördüğüm her şey seni hatırlatıyor

güneşin aydınlığındasın sanki

perdesiz, kapkara pencereler içimi sızlatıyor.

gittiğin günden beri

yazdım gidişini fi tarihinde ne fayda

mecnun da allahı buldu, 'leyla unutmak' kolay da

ben unutmadım seni

gittiğin günden beri

sana yazdığım şiirleri okuyorum her gece

karanlık denklem oldu yalnızlık bir bilmece

sabah olup da su verdiğim çiçekler açınca

benim boynum bükülür

gittiğin günden beri

gidecek zaman degildi, bu şehir daraldı birden

pek farkı kalmadı şehrinde daracık kabirden

bir ben ölüyüm bu şehirde geçilmiyor diriden

gittiğin günden beri

içimdeki ateşten korkup, kendimi öldürsem bir akrep gibi

kurt olsam da dağlara çıksam, olmasa gönlümün sahibi

sahipsizim, ölüyorum ey sevgili...

gittiğin günden beri

parmak hesabıyla sayılmıyor aradan geçen günler

giderken dokunduğun yerlerden de silinmiş parmak izlerin

kalan sadece hayallerde bıraktığın izler

ölümü hatırlatıyor bana o çekik gözlerin