G/izli Kaldı Aşk

kalbime zararlı utangaçlıklar yükledim

hayatın yüzsüzlüğüne sessiz kalabilmesi için

zararı kendime saklantıların en kayıp köşesinde adımsızlığıma ağladım yine..

saçlarının kokusuyla kalkarken yataktan

içinde senin olduğun,

?bugün ne yapalım' düşüncesini taşımayan günlere, uyanır oldum artık.

duyulması gereken bütün suçlulukları kararttım

ve o kadar karardı ki

gölgem dünyayı sarmaya yetti..

peki sen neredeydin ki?

en dipsiz karanlıkları bile kararttım acımdan.

senin ışığınla uyanabilmek için bekliyordu dünya.

bekliyordum..

?bilmiyorum' cevabını taşıyan sorular kadar sonuçsuzdu nefretim.

gel..

nefesim ol..

öyle bir sar ki tenimi, her çekişte dolsun gözlerim

gölgem ol..

acımadan düş üstüme, her adımda kararsın şehirlerim

dengesizleşsin evren soluklarımla

?vedalaşmaya vakit bulamamak' derken bile sızlıyordu içim

zaten sevmezdik vedalaşmasını biz

hiç kullanmadığımız hoşçakallar eşliğindeydik artık

hangimiz kayıptık sence

hangimiz peşindeydi diğerinin

adeta zorluyorduk yaşamak için

birlikte yaşamak için..

sanki

tanımadığım bir şehirde, tüm sokakları birbirine benzeten yabancı gibiydim

yabancıydım artık tenine

kim bilir kaç kere karşılaşmıştık seninle

ve kaç kere farketmemiştik varlığımızı

belki de defalarca iç içe girdik korkudan

bu yüzden mi bulamıyordum seni

içinde mi kaybolmuştum ben

belki de bu yüzden baktığım her yer sensin

bu yüzden aldığım her nefes senin

sanki varlığına hapsolmuş gibi

içinde hayat bulmuştum ben

ya da içinde kaybolmuştum hayata

her bulduğumda sevinemememin bir nedeni varmış

izin vermemişti hiç bir şeyi istediğim kadar yaşamama

hep zamansız kaybettim ben

ya da kaybetmek zorunda kaldım

?hiç bir şeyi yaşayamadım' cümlesiyle çevrili hayata hapsolmuştum

ama o hiç geç kalmadı

evet

yine tam zamanında geldin Azrail,

biraz daha gecikseydin, neredeyse yaşayabilirdim...