Göç Gönlünün Sürçmesiyle

/Yüreğin bir yavru Albatros

gün dolaşımlı bir çift minik kanat/

yüzü gözü dağılmış Amphora'lardan

sızan bir ölüm tespitiydi hayat

gözlerde büyüdükçe anlamdaki atomun kırıtması

bakışın kırıldığı ana tutuluyordu aynalar

silik çizgilerin düşleminde

-akislerde mahcup bir ünlem sesi-

sen deyişlere kanıyorken şimdi

düş(ün)lerin keskisindeki damar

bahriyeli tabur kapılarındayken ıslak güz

ve beni sebeplendiren bu yırtık uğultu

senin söylencendi belki

belki de günlüğümde ıslanmış

İstanbul sıkışmasıydı nefesi tümcelerin

umudun çekilmiş en yeni fotoğrafında aşk

yamalarını gizliyor uyuşmazlığın

rüzgâr susması bir kilit savururken

dilimdeki ufunetli deprem

-iki boyutlu görünen bir ayrılık

üç boyutlu yaşatır demiştin aşkı-

dedim ki derinliğine seversin önce plansız

her geçtiğin mekân kuş tüyünden huzura döner

ve yar görüngülüdür duvarlara kondurulmuş afişler

kaldırımların kanka kokan taşlarında

içine düşer mahşer elbiseli şehir

tanıdık bir yüz ve en eski dostluğuyla korku

ansızın haleler seni

öyle ki derinliğine sever insan

derinliğine ölür üç boyutlu

yanılsamaların bakire esvaplı heykelinde

küllerinden sıyrılır hazan yeline kiracı elim

kobalt kırmızısı kadar canhıraş ve ateşli

ağlayan tuvallerimde

/Adem'e kalkan bir otobüs bulunur mu diyorum otogarda

demir örgülerle uzanılır mı diyorsun Havva'ya

uykuya kıvrılan Haydarpaşa'da uykusuz/

ah kimi suçlasam şimdi sesim kadar duyulurum

aforoz denen sözcükle yığınlaşır ten örtümde

dünyanın bütün dilleri

eş anlamlı bir müebbettir hücrelerimdeki nikotinin

ağır ağır beynime boşalma sesi

gecenin beni sana (b)ulaştırma sesi

yüreğin yavru bir Albatros uçuşundaysa şimdi

vakit benimle (d)öl vaktidir

göç gönlünün sürçmesiyle