Göçmen Sevdalar

bir şarkının ilk sözcüğü ile başlardı

her şiir

her satır

tanrısal bir iz bırakırdı yolculuklara

her yolculuk bir gitmek demekti

geride bırakarak ten kokulu sevinçleri

her aşkta bir şarkı vardı

ve bir şiir demekti

her kadının ıslak kirpikleri

her sonbahar bir şiir mevsimidir

karşılarken ölüm mevsimini

ve rüzgara aldanmış birkaç satırı

eklerken günceme

koşar adım gelir bana yolculuğum

rengini göremediğim bir gecenin içinden

kutsal bir uyanışı andırır

uzaklaşan her cümle

bir masal anlatır birisi

Mecnun aydınlatmaya uğraşırken

bir geceyi

vurulur Leyla göremezsin karanlıktan

ve böyle solar çocuk gözlerin

sisli sevinçleri

göçmen sevdaların mevsiminde