Göçmen Yalnızlıklar

Eski bir yarasın şimdi bende

Ve cebelleştiğim zihnimde soluk bir siluet

Nihayetsiz bir yarını hecelerken dilim

Katre katre akansın dünüme zehir misali...

Sabır taşı olmuş duyguların eziyeti

Şefkatsiz bir başın ağrısı

Ve yorulmuş bir ömrün sillesisin...

Ve şimdi göçmen yalnızlıklar yolluyorum sana

Dilimden düşürüyorum sevdamı

Tüm renklerini biriktiriyorum heybemde aşkın

Ve salıyorum tek tek uzaklara...

Puslanıyor yarınım zamansız

Parmaklıklar beliriyor zihnimin orta yerinde

Ve hapsoluyor duygularım aşkın kodesinde

Keskin bir özlem çöreklenince yüreğin orta yerine

Zamansız ahlar dökülüyor seherime

Ve ben şiirler yazıyorum durmadan mülteci gözlerine

Adıyorum yalnızlığı

Ve özlemin gölgesinde oynuyorum geceyle...

Kelimelerin körlüğünde kaybediyorum özümü

Meyletmiyor yinede kalemim

Sahipsiz kelimelerin acımı akıtmasına

Ve biliyor ki güneş

Zifire gönül versem de

Aydınlığa ışık vardır hep heybemde...

Vuslat bu aşkın neresinde?

Şiirler kıvrılıp yatıyor başucunda hasretin

Ve geceyle gündüz sessizce geçiyor üzerinden ayrılığın

Gözünü kırpmıyor mısralarım

Ve ben elim kolum bağlı dinliyorum türküleri

Bir de sana yolluyorum ayrılıkları

Tebessümler birazda bana kalmalı...

'bir çiçeğin özünden geçiyor' zihnim

Gözyaşlarımı beyaz sayfalara gömüp

'acılara gülüyorum'...