Gökkuşağı Masalı

Çok ama çok zaman önceleri

İki yangın yürek yaşarmış

İki uzak illerde..

Allah işte düşürüvermiş yüreklerine

Sevda denilen kor ateşi.

Şiirler onlar için yazılmış

Şarkılar onlar için söylenmiş

Ama ne çare..

Ayrılıvermişler günü zamanı geldiğinde...

Karlar yağmış

Mevsimler değişmiş

Buzlar erimiş

Ağaçlar filizlenmiş, çiçekler açmış

Ak parıltılı söğüt kelebekleri

Somon balıkları

Tırtıllar ve karıncalar ve hatta otlar bile

Bölüşmüşler yaşamı...

Bir tek o iki sevdalı yürek

Birlikte olmanın

Bölüşmenin ne olduğunu bilmeden

Tadına varamadan

İşte öyle yaşarlarmış...

Bir bahar günü

Asi rüzgârlar esmeye

Cennet kuşları uçuşmaya başladıklarında

Öyle bir özlem sarmış ki yüreklerini

Önce kadın ağlamış.....

.....Ama ne ağlamak...

Sonra adam...

Yağmur bulutları öylesine kıskanmışlar ki

Dağılıp dört bir yana,

Seslenmişler güneşe

Haydi çık artık.!

Güneş olanca heybetiyle çıktığında

İki sevdalı yüreğin

Billurlaşmış gözyaşlarından

Gözlerinden gözlerine

Renk cümbüşü oluşuvermiş...

Bademler çiçeklendiğinde

Erik ağaçları beyaza büründüğünde

Bahar geldiğinde

Çok uzaklarda görünen

Gittikçe uzaklaşan o işte gök kuşağı..

Yaşamları boyunca hep ayrı yaşayan

O iki sevdalı yüreğin

Gözlerinden gözlerine ulaşan

Gözyaşlarıymış...