Gökyüzündeki Ölüler

Çöker milyarlarcası üzerimize

Kararan geceyle parlayan yıldızlar;

Gök kubbeyle ayrılır yolları

Tükenir intihar eder içlerinden birkaçı..

Kayar çoğu evrenin kuzeyine doğru,

Onlarla berabar yol alır gözlerimiz,

Ve kaybolurken,ölür birimiz

Yağmurlu,karlı kentlerin akşamında.

Soruyorum birgün yeniden gelecek mi

Aynı parıldayışla kayan yıldızlar?

Onların da var mıdır mezarlığı,

-topraksız ve akrepsiz?

Peki bizlerin,sizlerin,hayvanların,

ve ağaçlar ve dağ,taş

Var mı muhteşem aydınlıkla,gözlerimizi

Kamaştıracak mezarlığımız?

Takım yıldızlar sararken etrafını gezegenin,

Bir kaç düzenbaz boyadı onları siyaha;

Ay zulme karşı boyun eğiyordu-

Ve şimdi öldürüldü yeryüzünde insanlar,

Kimse görmedi kurşunlayanları,

Kayboldu gözden,eli silahlı caniler,

Kaldırıldı cenazeleri kuşluk vaktinde,

Sunuldular bereketsiz topraklara,

Bir çoğu ağladı bu zulüm karşısında.

Üzgünüm ki alıp gidiyor başını yıldızlar,

Ölüyor onlarla içlerimizden bazıları,

Akşam yakıyor tüm gökyüzü ışıklarını,

Gölgesi beliriyor yolda yürüyenlerin,

Biz uzaktan izlemekle yetiniriz onları,

Sesini duyar yorgun kayalar aç kurtların,

Sunar dağlar çaresiz bakışlarını, ateşböceklerine

Onlar da yakar bedenlerini

Taçlandırırlar dağın en zirvesini.

Hepimiz ağlamışızdır,ölülerimizin ardından

Dönüp son kez bakmışızdır ardımızdan,

Hatırlamışızdır kayan yıldızlarda,

Ve şimdi her akşam görüyoruz onları,

Çocuklarımız uzatırlar küçük parmak uçlarını,

Dokunulması zor ışıklara doğru..

Şarabımızı yudumlarken,sarhoştur yüreklerimiz,

Kaldırıp başımızı gökyüzüne bakarız

Uzatırız çocuk heycanıyla ellerimizi,

Ve okşarız ölülerimizi,

Sarhoşluk uyuştursa da beynimizi...