Gölde Bir Ay, (ay! ) Kaldı
Gurubun hüznü çalar, biz yine sarılırdık ,
Dal,gölde Ay'a batar, biz yine soluk soluk ,
Şavkından şevişirdik zambaklar arasında .
Hüznünü yâd ederdik, ayrılık günlerinin .
Umut şevk ile oynar; hazzını şâd ederdi.
Bağrında Ay,ay ! çalar bu gölün sularında.
Tanrım daha çok sevmiş; ki benden seni aldı.
Yüreğim nerde şimdi bu mezar yollarında ?
Neyleyim,ne bileyim bu kabre nasıl sindin ?
Bilsem ben akmaz mıydım güllerin damarında ?
Gün geçer,sene geçer; geçer, her gelip geçen,
Ne kadar ağlasam boş,her hüzün şarkısında ,
Yâdıma,senden umut öptüğün güller kaldı !
Dudağın, belki kokar ! bir gülün dudağında .
.......
Şimdi dolanıyorum ; bir ıslık, yüz ağıtta ,
Aklıma senden umut,göldeki Ay, ay ! kaldı .
Belki, duyarım belki, bu gölün sularında .
Belki , bulurum belki , zambaklar arasında.
Ömrüme senden umut, kabrinde güller var ya !
Belki, sen kokar belki ; belki,bir nev baharda...
OCAK 2007
( Şiirin, Gün geçer, sene geçer... le başlayan dörtlüğü, Cemil Şensever tarafından Hicaz makamında bestelenmiştir.)