Gölde Bir Ay, (ay! ) Kaldı

Gurubun hüznü çalar, biz yine sarılırdık ,

Dal,gölde Ay'a batar, biz yine soluk soluk ,

Şavkından şevişirdik zambaklar arasında .

Hüznünü yâd ederdik, ayrılık günlerinin .

Umut şevk ile oynar; hazzını şâd ederdi.

Bağrında Ay,ay ! çalar bu gölün sularında.

Tanrım daha çok sevmiş; ki benden seni aldı.

Yüreğim nerde şimdi bu mezar yollarında ?

Neyleyim,ne bileyim bu kabre nasıl sindin ?

Bilsem ben akmaz mıydım güllerin damarında ?

Gün geçer,sene geçer; geçer, her gelip geçen,

Ne kadar ağlasam boş,her hüzün şarkısında ,

Yâdıma,senden umut öptüğün güller kaldı !

Dudağın, belki kokar ! bir gülün dudağında .

.......

Şimdi dolanıyorum ; bir ıslık, yüz ağıtta ,

Aklıma senden umut,göldeki Ay, ay ! kaldı .

Belki, duyarım belki, bu gölün sularında .

Belki , bulurum belki , zambaklar arasında.

Ömrüme senden umut, kabrinde güller var ya !

Belki, sen kokar belki ; belki,bir nev baharda...

OCAK 2007

( Şiirin, Gün geçer, sene geçer... le başlayan dörtlüğü, Cemil Şensever tarafından Hicaz makamında bestelenmiştir.)