Gölge ve Çamur

Göründüğü gibi değilmiş meğer,

Uğruna yollara düştüğüm şehir.

Açılan her kucak bir tuzakmış meğer,

İçtiğim her pınar gizli bir zehir.

Bir çocuk saflığı taşıdım yıllarca,

Her gülen çehreyi dost sanıp kandım.

Taş bastım bağrıma geceler boyunca,

Kendi yangınımda tek başıma yandım.

Ne batan güneşin bir hükmü kaldı,

Ne sabahı bekleyen o eski heves.

Zaman elimdeki tek kozu aldı,

Şimdi her solukta yabancı bir nefes.

Artık aynalara bakmam kederden,

Yüzümdeki çizgiler yalan söylemez.

Bir ömür harcandı gitti bilmeden

Ziyan olan gençlik bir daha dönmez.