Gölgeleri Budayın

yakında hiç gök kalmayacak bize

biraz nefes almak için daha yükseğe gittiğinizde

yorgunluğunuzu bir çiçeğe sarılarak dindirebilirsiniz

kabaran ağzının söyleyemedikleri

yan yana yürüyüp yolun sonuna değin

konuşmadan mırıltılar basan göze

hislerimizi değdirdik mi

çokluğun kıyısından dökülen çaresizliğin manevrasında

her anı değişen bir bulut yaşıyor

birleştirici bir ıslaklığa doğru

söylediğimiz şarkı aynı

yağmur gibi susarken adaleti sunmak önemli

eğimlerin hizmeti vadideki aç anneler ve onların çocukları için

yarınlarımız için biriktireceğimiz yer odalarında

ilk kuraklıkta herkese yetecek kadar suyumuz olmalı

solgun yapraklara güneş çubukları iletilmeli

gölgeleri budayın

taze sürgünlerin yeni elleri kardeşinin boyunu geçmesin

ulu orman olmak için hep birlikte

sevgilerimizi göğe sürelim

ay ezgileri ile karanlığa dolan yeni düşünce

sınasın her gece kendi renksizliğini

ilk ışıkların boyadığı yer yüzü

devrediyorsa arka yüzünü karanlığa

yüzümüz sabahların telaşı ile yıkanmalı

ki yaralı kalplerin tamir edildiği aydınlığa doğru

uzasın insan soyu.