Gölgemdeki Öfke

Deniz deyince enikonu bir tuhaf olurum .

Birde o sözcük ete kemiğe bürünürse vay! halime;

Gözlerime önce güneş açar;

Sonra hızla bulutlar çoğalır.

En sonunda bir yağmur yağarki sorma sımsıcak...

Sanki bir filika yalpalaya yalpalaya göğüs kemiğime vurur.

Ve burnumun ucu sizlar...

Yaşımın üstüne kaldıramayacağım bir ağırlık çökmüştür artık.

Gözlerimin tuzunu dudaklarıma değdiğinde anlarım.

Gözlerim gazete sayfalarından hızla bir yol bulup gitti yılların ardına

Dağarcığımdan darağacına açılan hayın yollara düştüm birden

Denize sarılmış yılanlar gördüm, kıvrım kıvrım

Güvercin kanatlarında uçup gitti umutlar, ogün,

Attila İlhan bir gemi güvertesinde müjganıyla ağlaştı,

Bense iskeleden denize baktım dalgın,dalgın

Peşime gölgem düştü gölgemde hazin bir öfke vardı

Koştum koştum koştum

Yol boyunca yıl boyunca koştum

Ben koşuyorum sanıyordum

Oysa o gün bu gündür

Hep kendimden kaçıyormuşum...