Gölgeme Güneşi Çizeceğim Gizlice

bir masal kıyısında ağlayan çocuktum bu gece

bu gece dilimin lal sefasına iki ıslak kirpik,in yağmurları düştü.

yalancı baharları ülkemin.

adımı karanlığa yazarken ben

sustuğum yerdeyim hala

hala gözlerime ihanet edercesine

ipsiz uçurtmalar salıyorum uykusuz kuytularına sokakların

düşler görüyorum

hayaller kuruyorum

bir ucu sabun köpüğüne umutlar bağlıyorum

karalar sıvayarak masum mavisine hayatın

birazdan karanlığı yitirecek saklı felaketim

gölgeme güneşi çizeceğim gizlice

bir insan utanmayı unutacak bakışlaımda

yaslanırken kudretine düzenin

sığmayan satırlara mahpus bir çocuğun şikayeti

firar bu gece.

bilmem kaç camekan kırdı onu tanımayan

kaç pencereye baktı düşünde olmayan

ve kaç el tuttu ona uzanmayan.