Gölgemin Zekâtı

I.

Damla düşdü, boğuldu heveslerim

Bir akşamdı, kesildi sütüm

Gölgemi emzirdi rahmetin yakamozları

Mehtabı alnından öptüm

Devrildi gök, kırıldı buluttan abanozları

Kaknüs efsanesiydi aynam

Döküldüm içime

Çocukluğum;

Ganj'da durulmuş felsefesiyle

Şuan bu dizelerin okunması gibi

Güvercin olmadı bülbül nefesiyle

Kıvrıldı esrarına yaratılışın

Aşığı oldum oryantalin

Müdavimi bendim, yalnızlar kerhanesinin!

II.

Töhmet girdabıyla kesif

Zirvesi görülmemiş dağım ben

Yalnızlık tepemde kar

Kaptansızdı çaresizlik

Kırk dört sene hapis istendi şahsıma

Anne, beni iyi niyetten yargıladılar!

Bir rûya gördüm

Cazip geldi ölüm

Çekip giderken yaşayanlar...

III.

Bebeğin aguşuna bırakırken umudumu

Fiiller devşirme, hilkati mübeccel

Çıkmamış sakallarım üşüdü

Tabut içinde ben, kendimi düşlerken...

İltihabı aktı gözlerimin

Ve içinde kozmos kadar derin

Boğuldum Eminönü'nde

Üfledim kudretimi karanlığa

Sigaramı deniz yaktı.

IV.

Babil'in Asma Bahçeleri'nde

Üzüm salkımı misali astım kendimi

Nasıl gömeceksiniz beni?