Gölgen Yetti Git Artık Sevgili
Zenginliğim aydınlığında esirdir
güneşin gözlerimi alır baksamda göremem
sürprizlere alışık olmayan yanımla
sen yinede bekleyişlerime aldanma
hiç bir zaman beklenmeyenimsin
ve sen Sevgili!
beklenmediğini bile bile
Yusuf gibi dikilirsin her gece karanlıklarıma
oysa bilmelisin artık
hiç bir güzelliği göremeyecek kadar yorgun bakışlarım
nekadar zorlarım bir bilsem
zorladıkça aşağı düşer kirpiklerim
hala yitirdiklerini arar inatla
artık hiç bir aşkı yüklenemeyecek kadar kambur ömrüm
nereye oturtsam eğreti
sokak lambalarının ışıkları çağırır her gece
hiç bir zaman varamadığım sabahlarla kandırır
ayazını salar üzerime
deli gibi titrerim gölgesinde
düğüm düğüm çarşaflar birikir ayaklarımın ucunda
ucuz yatağım ne uzun sarılırız gün batımlarında
çelimsiz bedenim suçlu ararmışcasına
daha sıkı
daha sıkı kanarız sarıldıkça
ecelin nefesi yüzümde gezerim
bırakmaz peşimi
senin temizlerine yabancı iklimim
bahçem kara kış
fırtınalar açar camlarımı
perdeler haber verir gelişlerini
titrer bedenim
ürperdikce daha kuvvetli sıkarım avuçlarımda
birtürlü dilinden anlamadığım bu hayatı
barışamadığım aptal yanlarımı
kanattıkça kanatırım tırnak izlerimi
yeni cehennemler yaratırım sabahlarıma
artık hiç bir aşka ant içemeyecek kadar bitkin dudaklarım
Ve sen cehennemlerime yaklaşma
gölgen yetti git artık Sevgili...