Gölgende Ezdirme Beni

Gölgene ezdirme beni

Uzak dallarında kuşlar

Süzülüyor yürek ağacının

Kurşun ağırlığında gölgem

Yürümelerinden sevdalı

Gölgene ezdirme beklerken

Ayaklarında ölümü

Yakıyor dalların yaprakları

Yürek sunuyor altın parmaklarıyla

Çiçeklenen mevsime güzeller

Vadiler soluklanıyor

Bulutlar öbek öbek gölge

Karanlıkta yürüyen bütün yüzler

Görünse de bir birinin aynı

Biri öbüründen daima ayrı

Ilık saçlarına bahar dadanmış

Tomurcuklar patır patır patlıyor

Gölgen, senden önce el verir

Ezilmez gölgem ayaklarında

Ağzımda pelesenk şarkı

Gölgene ezdirme beni