Gömüt

sabah kuşlarının yüreğime fısıldadığı bir ıslıktın önce

adından şarkılar türetmemiştim henüz hayat

tablolardan güller devşiriyordum

bir sen oluyordu bir güz her desen

aşka yollar çiziyordum yokluğunda

yürek ceninlerini sallıyordu umut

santim santim büyüyordum

annemin sandığından yayılan

naftalin gibi

tanıdık anılar saklıyordum

hayat kesemde

buruşuk kimisi sudan

yaşanmışlıklar öncesi

kestirilemeyen gömütler

ve binlercesi

güneşe uyanmak isterken bedenim

buz kesiyor ruhum

akreplerin gölgesinden

doğaya şiir yakışır

ve bir meltem esintisi

yüreğe aşk

çocuksu bir cıvıltı

ve sonsuzluğuma

kuş sesi

güz geldi tabu/t/lar yıktım

güz geldi yüreğinle şenlendim

ve bir güz günü evlendim

kordon boyu mutluluklar

hücrelerim kafkas

zihnimde sahipsiz bavullar

uzayıp gider şu göçmenlik

bilinmez kaç iklime

kalemim Sivas

d/okur durur

bir kilimden farksız

yüreğine düğümlü

hayat

çöz ya da bağla

değişmez hüküm

silinmez mührün