Gönl-ü Cefadan Haykırış
kurudu karlarım mevsiminde.
kuraklık mı çöküyor ne üzerime.
bu ağlaşan topraklar, neden niye?
matemliler böylesine sessizce.
bulutlar rüzgarları alır içine
bakakalır martılar o günün deminde.
acı sinmiş bedene...
ruhlar karmaşık düzlemde.
elini uzatsan kaybedersin gözlerini,
perdelerini açsan şiddetli rüzgar parçalar masum yüzünü
tutsaklığın ebedi evrende.
gönl-ü cefayı çeker durur yürek,sahice.
sarsan dört köşeden tüllerini
uçsan o bacadan da
bulsan kendi benliğini arşda.
baksan oradan güzelliğe
sevsen yeniden sevilmemeiş tazelikleri.
bulsan ve sonra kaybettiğin gamzelerini .
şükretsen "Yarab" denen çığlıklarda
açsan aguşunu diksen göğe.
özlesen nicesine gidişleri.
memnun kalacağını bilirsin,
dönmek istemezsin topraktan öteye...
bir şarkı var dilince
huzurun mest gönlünde.
09*