Gönlü Yalnızlar Sokağı

Bu sokak kimsesizler sokağı

Dönüşü bekleyen ayaklar gezer kaldırımlarda

Bazen yıldızlar çıkar

Gönülleri kalabalıkta yalnızdır bilirim

Adına göz kırpmak derler ya

Hep çırpınırlar, hep çırpınırlar.

Bu sokağa uğramaz tebessüm

Hanımeli kokmaz bahçeler

İki parmak kadardır renklerin sayısı

Üçü bilmezler

Başlar öndedir bu sokakta

Gözler bir noktaya takılıdır hep

Güneş bulutların ardında dinlenir daima

Yorgundur bedenler

Bunalmıştır

Kaldırım taşlarında yalnızlık buharlaşır

Gittikçe derinleşir ayak izleri

Bazen herkes sığınır köşesine

Kapalıdır saadeti arayan gözleri

Elleri üşümüştür

Sahipsiz yüreği kesin kendine küsmüştür

Kediler yanyanayken de yalnızdır bu sokakta

Feryatları yankılanır köşelerden de hiç biri duymaz

Sokağın başında başlayan bir şarkı sonunda unutulur

Solgun gülleri saklar goncaları

Hüzünle kalkılır bu sokakta

Hüzüne mahkumdur yalnızların rüyaları

Gönlü yalnızlar sokağıdır bu sokak

İçe dönük yaşlar burada dillenir

Gidenler, gelmeyenler

Gitmeyip dönmeyenler için muhakkak bir gölge vardır

Altında beklenir...