Gönlüm Hasrete Sürgün

Gönlümdeki meşale hazırdı tutuşmaya

Aşkımıza yak dedim yakamadın bir türlü

Yalvarmamı duymadın başladın tartışmaya

Ayrılık kanyonundan çıkamadın bir türlü

Sunmadın aşk badeni içip içip kanmadım

Bir gün bile düşünüp ayrılığı anmadım

Hep ağzına bakardım sözüne gocunmadım

Sarılıp da aşk ile sıkamadın bir türlü

Bayram çocuğu gibi gelip durdum önünde

Var gücünle bağırıp sorguladın o günde

Neler çekip kahroldum hiç anlamadın dünde

Viran ettiğin kalbi yıkamadın bir türlü

Gördüğüm en gür akan, suyu tatlı pınardın

Sularıyla beslenen koskoca bir çınardın

İnan artık sevgili sen ezel ebet vardın

Kuruttuğun gönlüme akamadın bir türlü

Herkes yazın terlerken nedense ben üşürdüm

Ararken anılarda aklımı da düşürdüm

Soluk eski resmini sol yanımda taşırdım

Verdiğim fotoğrafa bakamadın bir türlü

Parmağımdaki halka sadakatle ışırdı

Sen de taksaydın inan ne güzel yakışırdı

Dostumuz düşmanımız hasetle bakışırdı

Nedense karar verip takamadın bir türlü

Sensiz yaşayan gönlüm hasrete sürgün idi

Yıllar sonra da olsa buluşmak düğün idi

Gönlümüze bu aşkı koymamız mümkün idi

Ne yazık çivisini çakamadın bir türlü