Gönlüm Sen Nasıl Gönülsün

Gönlüm sen nasıl gönülsün, yerle bir ederim seni

Hem sağırsın hemi körsün, sözde ar ederim seni

Düşersin zalim eline, kimse acımaz haline

Biraz sahip ol diline, közde nar ederim seni

Ne arifsin ne de derviş, akılsıza kim ne vermiş

Yaşın da kemale ermiş, yoz/da/mar ederim seni

Ey gönül emsalin ara, meyletme vefasız yâra

Dünyayı görürsün kara, gözde kör ederim seni

Kuş olur tünersin tara, bir gün olursun madara

Hesapsız çekerler dara, özde dar ederim seni

Düştün mü aşkın feline, söyle ne geçti eline

Mızrabı vurur teline, sazda zar ederim seni

Gönül gözünü oyarlar, yüzer derini soyarlar

Kışın ateşte koyarlar, yazda kar ederim seni

Gözün kaşın kara derler, sırlarını yâr a derler

Üstelik de para derler, yüzde mor ederim seni

Oy demeden oyamazsın, sevmelere doyamazsın

Acıya dayanamazsın, buzda kor ederim seni

Ne hatıra ne bir anı, senden alırlar bu canı

Yaparlar salamuranı, tuzda sır ederim seni

Karşına çıkar bir kasap,yüzüne atarlar kezzap

Sonra çekmeyesin azap, gülde har ederim seni

Ozanca gönlünü tanı, yâr yoluna akar kanı

Kurtaramazsın yakanı, behizar ederim seni

Fevzi Cahit

Ozanca/İzmir