Gönlüne Dalıverdim

Yâr, bu sabah, şafakta bir kuşun teleğinde

Uçan dudaklarını gülerken buluverdim.

Seherde, serin yelde, bir bebek beleğinde

Ağzı süt kokan çocuk saflığı doluverdim.

Nur saçardı ay yüzü bu ara bu evrede

Şu karanlık dünyamın ışığı bu çevrede

Zümrüt gözleri idi; tutulduğu devrede

Güzel iki çift lafla gönlünü alıverdim.

Elinin kınasına bakıyordum sakınıp

Gözleri sürmeliydi alttan altta bakınıp

İçimden, Allah'ıma yalvararak yakınıp

Benim olsun diyerek duacı oluverdim.

Dedim ki; uçan kuşa, al beni ona götür.

Dedim ki; kanadında, ağır olursam sen sür.

Ya Rabbi yüreğimi yârimin uğruna dür.

Yâr duymadı sesimi çakılıp kalıverdim.

Kördüğüm ettim dili aşk ile dolayarak,

Ateşlerde erittim korları yalayarak,

Kendimi içten içe yâr için bulayarak,

Ruhumu bir boşlukta, ağyara salıverdim.

Ana yok, baba yok ya, acı yaşamış kat kat

Yaşarken öksüz, yetim felekten yemiş tokat

Kaderini beklerken sinesi dolmuş şefkat

İşte o melek kızın gönlünü çalıverdim.

03.08.2012 / Elazığ