Gönül 2

Sabır cenderesi oldu bu dişim

Sayende bitmiyor uzadı kışım

Derdine yanıyor gülmeyen başım

İnsafa gel artık uslan be gönül

Ne dengini buldun ne menendini

Ne düğümü çözdün ne kemendini

Hem beni yaktın bak hem de kendini

İnsafa gel artık uslan be gönül

Kahrın lütfundan çok bil ki yoruldum

Coşkun pınar iken çöktüm duruldum

Ne bir sevenim var nede soruldum

İnsafa gel artık uslan be gönül

Görmüyor gözlerim çekildi feri

Tutmuyor dizlerim soluyor deri

Yolculuk başladı bak geri geri

İnsafa gel artık uslan be gönül

Yıllardır yedirdin sevda dayağın

Ne gülünü gördüm nede tiyeğin

Çukura giriyor bak bir ayağın

İnsafa gel artık uslan be gönül