Gönül

Yoksul libasında yama tutmadı,

Çilenin boynuna şal oldu gönül.

Kuruyan bağında çağla yetmedi,

Göçmen çiçeklere dal oldu gönül.

Bir katre meyinde peymâne yandı,

Seyyare ceminde Zühre'ye kandı;

Güftelerden geçip besteye kondu,

Neye nefes veren yel oldu gönül.

Çulsuz yaratıldı giymedi yelek,

Vuslat kervanında bineği çelek;

Halesiz yüzüne gülmedi felek,

Hünkâr kapısına kul oldu gönül.

Derildi gülleri sitem kokmadı,

Bengi buyruğuna nifak sokmadı;

Duygu deryasına şaşı bakmadı,

Yürekten kaleme dil oldu gönül.

Urağanlar esti suskun koyuna,

Ağıtlar belendi durgun suyuna;

Zalim ayrıkotu düştü payına,

Sıladan gurbete sel oldu gönül.

Dost eline giden tutkulu yoldu,

Sürüldü derbende deryaya doldu;

Gam değdi saçına baharı soldu,

Bülbülün dilinde lal oldu gönül.

Hüzün ayazında benzi kavruldu,

Dövüldü dibekte yele savruldu;

Pervane deminde güze çevrildi,

Meyan-ı Makber'de kül oldu gönül.

09 Şubat 2009