Gönül Dağıtan

ağlamanın sırası olmayacak ömürde

suyu paylaştığımızda avuçlarımızla...

öğlen sonu güneşinin düştüğü bir kentte

sessiz bir sokakta düşünmüştüm kavuşmamızı...

yaralı yorgunluğuma ilaç gibi geldi yokluğun

yaralıyım şimdi sadece haberdarım varlığından...

türküsü sarı sayrılıklı köy akşamıydı bende

akşamı türküsüz sayrılıklı sarı bir köy...

üstüme son yorganım olacak seni düşlemek

ölümü unutacağım son anında bile ayrılığımızın...

bütün işlerimi erteledim düşlerimi ertelemedim

birlikte öleceğimiz ilkbahardaki kelebeğe...

yüreği insandan yana büyük küçüktüm çok küçük

annemin özlemi kırmızı güllü bir kilimdi ruhumda...

kırmızı gülün içinde gözyaşlarım kana dönüşünce

sen gül sanırsın oysa şiirini arayan yüreğim kanar...

efsunlu bir çeyize benziyordu yüzün kırmızı güllü

sulu boya bir resimde birleşecek menzilsiz yalnızlıklarımız...

sana yazdığım şiirden ve her şiirden güzelsin sen

çünkü tanrının yazdığı şiirsin kimsenin yazamayacağı...

ölüm değil sen alış şımartılmaya gönül dağıtanım

sana yazdım bu şiiri sonsuz güzelliğinde dağılsın diye efkarım...

kırmızı güllü yüreğinin taç yaprağından öpünce ömrüm

gözyaşlarım yağmur oldu dudaklarımın çölüne

öyle bir dağıttın ki buzul evrenimi öpücüğünle

birer ateş yıldızı oldu her parçam geceye...gecemize...

ve kayan her yıldızda beni anımsa bu fazla dizede...