Gönül Işığını Yitiren

Sıradan hayatın sıradanlığında

Yaşıyorum gece gündüz

Alsam başımı

Gitsem dağlara

Ekmek su ve hava

Yeter bana

Yeter ki gölge etmesin

Gönlünün ışığını yitirmiş

Bir ama...

Körlük bulaşıcı hastalık olsaydı

İnsandan insana geçen

Değeri bilinir miydi

Gördüğümüz zaman değerini

Bilmediğimiz hayatın

Ne kadar basit oysa

Yaşamaya yetecek olanlar

İnsanoğlu kapatınca

Gönlünün gören yanını

Bencillikte sınırsız

Gören gözün hiçbir faydası yok

Gönül gözü kapalıysa

İnsanda

Gözlerde kusur olmasa da

Gönül kusurluysa

Gece gündüz dört tarafı

Projeksiyonla aydınlatsan da

Kafa aynı kafa

Rabbena hep bana...