Gönül Kamburu

Ay'ı çal geceden

Koy göğsünün üstüne

Dayanırsa dizlerin, taşı ömür boyu

İsterse gönlün, olurum kamburu

Dostum karanlıklar

Gecelerin kamburuyum ben

Aç miltanını bak koynuna

Sönmedikçe kandil

Ay'ın her halini bil

Şimdi koynunda geceleyen kandil

Parladıkça içinde felekler senin

Şimdi bir yıldızın odu

Güneşin eksenindesin

Gül gibi feleklerin narısın

Açarken içinde bahçeler

Bahçe kapısında buldum seni

Söndürmeye gücün yetmez

Taşımaya gücün yeterse eğer

Gönül kamburunum ben

Bu yük çok ağır

Çilelere dayanacak bir yürek ister