Gönül Manzarası...

Eski bir vagona binen yepyeni bir yolcuydun sen,

Düşlerinde bazen,sandal sefası yapardı gülüşlerin.

Ahh,keşke gülünce yüzündeki o gökkuşağını görebilsen,

Keşfedilmiş bir şehrin,zaptedilmemiş yanıydı yüreğin.

Oysa 'kardan adamların' bile içi tütrermiş bazen,

Rıhtımsız limanlara hükmü yokmuş hiçbir geminin.

Kaç yalnızlığına hüzünler düşmüşte gözlerinden,

Manzarası hep hasretmiş gönlündeki resimlerin.

Aşk,bütün duraklarda kendini ihbar ederken,

Zaman,en büyük pişmanlıkmış hislerini erteleyenin...