Gönül Yalnızlığına Küsmek

Soğuk bir kış günündesin

Ellerin üşümüş

Lapa lapa yalnızlık yağıyor düşüncelerine

Renk alabildiğine beyaz

İç çekiyorsun derin kuytulardan

Heyhat! Diyorsun

Heyhat, ne kadar uzakta kalmış yaz

Kocaman bir şömine yanan bir yürek arıyor yüreğin

Ellerin titrek, ellerin ürkek yalnızlığından

Üşüyorsun, üşüyorsun

Çaresizliğin diz boyu

Donmuş nehirler gözyaşların içinde

Engeller kuruluyor geçitlere

Takılıyorsun

Düşüyorsun

Sonra

En umutsuz anında belki

Işıklarına sardığı bir yürek getiriyor sana ellerinden tutarak

Gelmez sanılan bir gün

Erir karlar yürek sıcaklığında

Berrak nehirler akar

Yeşile bürünür dilekler, istekler, beklentiler

Dudaklar kurur

Renkler dans eder gül beyazında

Çiçekler yayılır gözlere

Eller ısınır kışın gelen gönül yazında

Hülyalarla karışır rüyalar

Bir köprü başında eller buluşur alev alev

Bakışlar bakışlara takılı kalır

Hasret çekilir bir köşeye

Sıkılır, utanır

Vuslat türküleri sazı alır eline

Sevdayı çalar, aşkı çalar, umudu çalar

Zamana yükselirken beddualar

Geceler hükmüne devam ederken hasretin

Gerçekte yaşanan hülyaları yaşar rüyalar

Umut yarına gebe

Aşk güçlü

Ayrılıksa bebe

Gönül yalnızlığına küskündür artık