Görünmez Adam Çarli

bunaltıcı ağustosların arka balkonu

bir de incirin parmaklarıyla yan pencerede ilk akşam özlemli

genç kız ağlamaları gibi dokunaklı

son yaprak serinliğinden kalma bu sıkıntıyla koşuşturma hali

sokaklarda...

istediğim akşamüstü gölgelerinden medet ummak değil inan

yağmura üşengeç nisan bulutlarının altında

yoksul düşlerle bir başına kalmamak özensiz konuşmalarda...

sabahları ağrılı yazlarda arkadaşlarına ölmeye hazır

görünmez adam çarli lakaplı esnasız çocuk

sıra dağlar yetmez rüyalarına

şehir bırakmaz kaçar tüm okullarından

sandaletlerine taş girmiş

haziran yalnızı sarışın kırmızı...

ve ayrılıkları sıradanlaştıran ne varsa

hepsinde at oynatmış

muhtaç bakışları ince mühendis

yürekleri gelecek acılara temellendiren

iç dünyaların sofa konuğu kağan işçen...

masal yorgunu hüzünlerde

toprağa kıvrılmışken cesedim

biliyorum

yine ölümden eve çağıracak annem

ama bu defa gelmeyeceğim...