Gözler Yalan Söylemez Kitaplarda

I

sahte gülümsemelerin gözlerdeki rengini

tattığım bir gündü yine, sustum

-gözler yalan söylemez- denirdi

oysa hiç bir zaman yalan söylemeyen

göz görmediğimden midir?

ben bir çift gözün içinde hep,

sadece kendime benzeyen insanlar buluyordum

bunlar o kadar sıklıkta oluyordu ki

Tanrı nın neden yalnız olduğunu anlamamak

bir kuşun uçabildiğine inanmamak kadar abesti.

yalnızken doğru bakar gözler

ki bu yüzden mahşerde kimse tanımaz

içinde kendine benzeyen kişiler bulduğu gözleri

II

kendime çok uçuk bir korku da

dudaktan denizler yaptığım bir gündü

bir aynanın yansımasında kendimi aradım

insan ne olduğunu sadece kendi gözlerine

bakarken anlar, durdum

çok uçuk bir korku da konuşan dudaklarım

ararken anlamını yitirdiği dostluğu

bir odada yalnız bırakılan yaşlı bir kadının

gözleri kadar doğruldu kendine

gözler yaşlandıkça yaşarır

gözler yaşandıkça yaşarır

aşk anlamını kitaplarda kaybetti.

III

çok olağan bir kalabalığın içinde

hareketlerimi durgunluğuma uydurduğum

insanların benden bir kaç saniye daha önde

yaşadığı bir zamanda , ansızın

bir kelebek ömrü kadar dolu

ve bir o kadar da renkli gözlerin olduğu

başparmağımın cebimde bütün parmaklarımı

yokladığı suskunluğun içinde

ben

bir sokak lambasının gözlerine vurdum kendimi

bazen düşünürüm

keşke kalbi olmayan varlıkların da gözü olsa

mesela bir keman çalarken kendini

bir kitap okurken cümleleri

ya da denizlerle sevişmiş bir gemi

atlarken bir dalganın üstünden

gözleri olsa da baksa

insanların diğer gözlerden bir kaç saniye daha önde

yaşamaya çalıştığı dünyaya...

IV

sabır kelimesinin peygamber gözlerinde esir kaldığı

bir gündü yine baktım ; ki

insanların baktığı şeyleri gördüğü şeylerden çıkardığı

zamanlarda ortada hiç bir şey kalmıyordu

aşkın kelime anlamı buydu oysa kitaplarda

ona nasıl baktığından

onu nasıl gördüğünü

çıkardığın zaman bulunuyordu aşk gözlerde.

aşk ayak uyduramadı bu duygusuz unutlanlığa

insanlardan bir kaç yüz yıl geride yaşıyor

ve eğer sanıyorsam kendimi

boşa salınan bir sandalın sarhoşluğu olarak

insan neden denizlerde aramasın ki gözleri

olur da bir gün

ansızın beklerse zaman bir kaç yüz yıl kendini

ben salınan bir sandalın sarhoşluğu olarak

kayacağım dalgalarda aşık bir balık misali...

ve unutmamak şartıyla

aşkın hiç bir zaman özgürlük diyemeyeceğini.